Mijn bevallingsverhaal | van inleiding middels een ballonkatheter, weeënstorm tot manuele placenta verwijdering.

Als ik mijn bevallingsverhaal vertel, schrikken mensen toch wel een beetje. Ze vinden het heftig en dat was het ook wel. Echter ik heb het allemaal wel als positief ervaren. Dit komt denk ik omdat ik zelf geen verwachtingen had en van het ergste uitging. Zo kon het alleen maar meevallen 😉 .  Mijn tip aan iedereen die nog moet bevallen: verwacht niet te veel en ga er blanco in. Laat het op je afkomen en vooral: go with the flow.

Mijn bevallingsverhaal | 20 februari 2018, inleiding middels een ballonkatheter

Doordat mijn astma tijdens de zwangerschap alleen maar erger werd, stond ik onder behandeling van een gynaecoloog. Oorspronkelijk wilde ze Mimi met 38+1 gaan halen. Echter was mijn toestand toen nog stabiel genoeg om het nog even vol te houden. Met 39 weken werd bepaald dat ik met 40+1 ingeleid zou worden. 

Op dinsdag 20 februari 2018, een dag na mijn uitgerekende datum werd ik om 17.00 in het ziekenhuis verwacht voor de inleiding. Wij werden naar een van de kraamsuites gebracht en daar werd ik aan de monitor gelegd om de hartslag van Mimi te checken. Dit zou oorspronkelijk een half uur duren en daarna zou de ballonkatheter geplaatst worden. Echter waren er net twee bevallingen bezig dus moesten wij nog even geduld hebben. Rond 20.00 kwam de verloskundige eindelijk om de ballon te plaatsen.

Laatste foto voor de bevalling - Mijn bevallingsverhaalNet voor de plaatsing van de ballon, de laatste foto met dikke buik

Voor het plaatsen checken ze altijd even je ervoor staat. Ze merkte hierbij op dat ik al 1 cm ontsluiting had. Top! De ballon werd geplaatst en gevuld met vloeistof. De meningen zijn er nogal over verdeeld of het plaatsen zeer doet of niet. Ik vond het totaal geen pijn doen. Ze vertelde dat de ballon eruit zou vallen met 3-4 cm. Na het plaatsen mochten wij naar huis. De volgende ochtend werden we weer verwacht voor het vervolg van de inleiding.

Na de plaatsing zijn wij nog even boodschappen gaan doen. Ik uiteraard vrij waggelend door alle slangen tussen mijn benen 😉 . Ik merkte tijdens het boodschappen doen al dat ik wat menstruatieachtige krampen kreeg. Thuis ben ik lekker in bad gegaan met een boek, daarna heb ik twee paracetamol genomen en ben ik naar bed gegaan. De krampen werden wel iets heftiger en gingen door tot een uur of drie s’nachts. Daarna hield het ineens op. Die nacht moest ik uiteraard (hoogzwanger 😉 ) veel plassen en steeds was ik een beetje teleurgesteld als de ballon nog op zijn plaats zat. Ik trok er zacht aan, maar er zat geen enkele beweging in. Jammer.

Mijn bevallingsverhaal | 21 februari 2018, de dag van de bevalling

Om 7:45 waren wij weer aanwezig in het ziekenhuis. We kregen weer dezelfde kraamsuite toegewezen als de dag ervoor en al snel kwam de verloskundige. De ballonkatheter werd verwijderd en de verloskundige ging controleren hoe ver ik was. Ik zag haar bedenkelijk kijken. Shit! dacht ik nog, dit gaat wel even duren. Toen keek ze mij aan en zei: ‘ je hebt al 5 cm! ‘ . WAUW! Gewoon al op de helft!! Dat was een topgevoel. Op dat moment ging ze mijn vliezen breken. Ik kreeg daarna meerdere infusen en een sensor op het hoofd van Mimi. Ze zei als je binnen 1 uur nog geen regelmatige weeën hebt gaan we de weeënopwekkers aanzetten.

Beenweeën, buikweeën en een weeënstorm

Na drie kwartier kwam de assistente terug. Ik merkte dat ik al aardig wat weeën begon te krijgen, maar dat de monitor ze niet allemaal even goed registreerde. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik niet alleen maar weeën in mijn buik had maar ook in mijn benen. Gelukkig had ik met de yoga geleerd hoe ik daarmee om moest gaan (heel hard knijpen in je benen). Ze wilde de pomp met weeënopwekkers vol aanzetten. Ik vroeg of ze hem niet direct op de volle stand wilde zetten om te kijken wat het met mijn lichaam deed.

Start weeopwekkers - - Mijn bevallingsverhaal

De pomp werd op de halve stand aangezet en als het niet goed genoeg werkte kwamen ze binnen 20 minuten weer terug om hem op te hogen. Ik voelde de weeën steeds sterker worden en was helemaal in mijn bevallingsbubbel gekeerd. Helaas vonden ze dat het toch nog niet snel genoeg ging en kwam de assistente na een kwartier terug om de pomp op een hoger level te zetten.

Toen belandde ik binnen een kwartier in een weeënstorm. Wauw, dat was heftig. Niet dat het zoveel zeer deed, maar ik raakte gewoon de totale controle kwijt over waar ik was. Vanaf dat moment ging het allemaal zo snel. Ik ving alle weeën nog steeds op, ondanks dat er bijna geen tijd tussen de weeën zat. Op een gegeven moment schijn ik gevraagd te hebben om een po-stoel omdat ik moest plassen. Ik weet dat zelf niet eens meer, zover heen was ik. Op het moment dat ik plaats nam op de po-stoel ging het mis.

Dalende hartslag van de baby

De hartslag van Mimi daalde zo verschrikkelijk snel dat er ineens van alle kanten mensen aan kwamen rennen. Ik moest met spoed op het bed gaan liggen op mijn linkerzij. Daar stabiliseerde haar hartslag weer. Op dat moment begon ik de weeën toch écht niet meer leuk te vinden. Tot die tijd viel het mij allemaal wel mee. Het deed geen zeer, het was meer een erg vervelend gevoel. De verloskundige kwam om te kijken hoe ver ik was en vertelde mij dat ik op dat moment op 8 cm zat. Nog even volhouden dus!

Het liggen op mijn zij op bed vond ik dus echt niet prettig. Zeker omdat ik op die manier niks meer kon doen met de beenweeën. Ik vroeg om iets waar ik mij aan vast kon houden of iets waar ik in kon knijpen. Ik kreeg een washandje en dat hielp om in te knijpen. Iets meer dan een kwartier later werd er nogmaals gekeken hoe ver ik was en ik zat op 10 cm!

10 cm en gaan!

Ik had altijd te horen gekregen dat als je op 10cm zit, je persweeën zo sterk zijn dat je het gevoel hebt alsof je heel erg moet poepen. Nou ik had wel het gevoel, maar zo sterk als iedereen dat omschreef, dat had ik niet. Ik zou gerust nog een rondje weeën op mijn zij kunnen blijven liggen om even uit te rusten 😉 . Dat deed ik uiteraard niet. Doordat de hartslag van Mimi bleef dalen op het moment dat ik een andere houding aannam dan de zijligging, moest ik continu op mijn rug (persen) en direct weer terug naar mijn zij.

Het vervelendste van de bevalling vond ik dit. Het persen. Het was vooral omdat ik dus geen extreme persdrang had en daarnaast ook erg benauwd werd tijdens het persen. Ik had heel erg het idee dat ik niet genoeg lucht had. Daarnaast was ik vergeten hoe ik goed moest persen (zoals geleerd vanuit de yoga), gelukkig hielp de verloskundige mij hier mee. De gynaecoloog werd er wel al snel weer bijgehaald omdat ze bang waren dat ik haar er zelf niet snel genoeg uitkreeg. Uiteindelijk kwam er gelukkig wel schot in de zaak 😉 .

Echter vonden ze het nog steeds te lang duren voor Mimi. Na 50 minuten kwam ze met een grote spuit aanzetten. Ik kreeg weinig mee, maar dat zag ik wel! haha. Ik zei je gaat toch niet knippen he?! Ja dat ging ze wel, als het niet lukte om haar met de volgende wee eruit te krijgen dan ging ze knippen om haar eruit te krijgen. De knip werd gezet en twee weeën later was Mimi daar!

Eerste foto van Mimi en Mij - Mijn bevallingsverhaal

WAUW wat een beleving en wat is het mij allemaal meegevallen!

Maar dan… Manuele placenta verwijdering.

Als na 20 minuten de placenta nog niet geboren is (ondanks de verschillende pogingen om hem eruit te krijgen), word ik met spoed naar de ok gereden voor een manuele placenta verwijdering. De navelstreng / placenta is deels gescheurd en moet er onder narcose uitgehaald worden. Ik was bang dat ze mij nu ook bij mijn buik open zouden gaan snijden, maar dat doen ze gelukkig niet. Ik word onder narcose gebracht voor een manuele placenta verwijdering zoals dat zo mooi heet. Een paar uur later word ik wakker op de uitslaapkamer en vraag ik gelijk naar mijn kleine meisje. Er wordt verteld dat ze mij snel naar haar toebrengen. Dat is ook zo. Het is allemaal nog wel een beetje vaag. Ik ben suf van de narcose en door dit alles ben ik 1,5 liter bloed verloren.

Mimi 21-2-2018

Daarvoor krijg ik een ijzerinfuus en moet ik ter observatie nog een nachtje blijven. Door het verliezen van deze hoeveelheid bloed ben ik heel snel duizelig en kan ik niet zomaar uit bed. Als ik na de bevalling wil gaan plassen lukt het mij ook niet om op te staan zonder bijna flauw te vallen. Dit duurt nog twee weken en daarna is de ijzer goed genoeg in mijn bloed opgenomen waardoor ik weer wat fitter word.

Als ik hieraan terug denk kan ik het nog steeds niet geloven dat ik zelf bevallen ben en een prachtig mooi meisje op de wereld heb gezet. Het is een super prestatie! Dat ik er ooit zo tegenop gekeken heb kan ik achteraf niet begrijpen. Een bevalling is natuurlijk geen pretje, maar je doet het niet voor niks. Het is de eerste kennismaking met je kindje en die zal je nooit vergeten! Laat je niet bang maken door alle horrorverhalen. Iedereen kan bevallen dus jij ook. Verwacht er niet teveel van dan kan het allemaal alleen maar meevallen.

Hoe heb jij jouw bevalling ervaren?

18 Reacties

  1. 16 april 2018 / 07:18

    Jeetje, wat mag je met trots terugkijken op hoe je de bevalling hebt gedaan! Het klinkt best heftig allemaal! Mooi om te horen dat je er toch met een positief gevoel op terugkijkt. En inderdaad, het heeft je een prachtig meisje gebracht en dat is natuurlijk al iets prachtigs op zich 🙂
    Romy onlangs geplaatst…5 tips tegen doemdenken (Let it go, let it go…)My Profile

    • 23 april 2018 / 16:39

      Dank je wel. Ik ben ook super trots en had het zo anders verwacht dan dat het uiteindelijk zou zijn. Maar vond het zoveel makkelijker en mooier en dat is alleen maar fijn <3

  2. Robine
    16 april 2018 / 08:28

    Ah, ik ben dol op bevallingsverhalen 😂
    Klinkt wel als een heftige bevalling, maar ik ben blij dat je er zo positief op terug kan kijken. Hoe dan ook, bevallen is zo heftig, maar toch ook wel een bizar mooi iets om mee te maken. En Mimi is een prachtig kindje en daar doe je het allemaal voor toch?!

    • 23 april 2018 / 16:40

      Haha heerlijk he. Ik was het vooraf niet van plan, maar ik vond het zelf ook zo fijn om te lezen! Zeker weten alles voor je kleine droppie 🙂

  3. 16 april 2018 / 11:37

    Best wel heftig hoor! Maar je doet het voor iets moois ♡ Ik vond bevallen ook reuze meevallen 🙂

    • 23 april 2018 / 16:43

      Zeker waar Inge! Het klinkt heftig, dat was het ook wel, maar het is nog zoveel minder erg dan ik had verwacht haha. Ik heb trouwens unroll .me geprobeerd van je, maar krijg nog steeds veel spam binnen helaas. Ik heb het idee dat hij niet alles tegenhoud?

  4. 16 april 2018 / 19:06

    Nou meid ik zit hier te huilen! Denk dat ik ook even terug dacht aan mijn eigen bevalling. Ik had toen ook een weeenstorm en poeh dat is best heftig!
    Ik vind het nogal wat hoe jouw bevalling liep! Je hebt dit pittige stuk heel goed afgerond.
    Vooral dat mooie meisje van jullie! Ze is zo schattig!
    Sonja onlangs geplaatst…UPDATING 5% | Beauty Trade | OPIMy Profile

    • 23 april 2018 / 16:49

      Ja die weeenstorm was vervelend en best heftig, maar achteraf viel het mij allemaal wel erg mee. De pijn is natuurlijk maar tijdelijk en ik vond het meer een heel vervelend gevoel als dat ik het echt pijnlijk vond (oke op de laatste twee cm en persen na). Ja ze is zo cute he hihi.

  5. 18 april 2018 / 09:59

    Ik heb tranen in m’n ogen Les, wat ben ik trots op jou. Heftig verhaal maar je hebt het top gedaan ! Love you!

  6. Anouk
    18 april 2018 / 19:02

    Jeetje, niet niks zeg! Maar precies wat je zegt, zonder verwachtingen erin staan helpt. Alhoewel bij een eventuele 2e dat niet echt op gaat vrees ik 🤣
    Vond t zelf ook vrij heftig, ging allemaal heel snel met weeenstorm van rugweeen, geen pretje. Pijnbestrijding stond al bijna klaar maar doordat anesthesist druk was kon ik niet meteen en toen ik eindelijk mocht was t al te laat..au. maar idd, je krijgt er iets heel moois voor terug en ik kan me niet herinneren hoe die pijn nou precies was. Gek hoe dat werkt he?

    • 23 april 2018 / 16:53

      Ja dat zonder verwachtingen helpt zo veel. Ja inderdaad bij een tweede kan het dan alleen maar tegenvallen nu denk ik heel de tijd haha. O rugweeen lijken mij ook erg pijnlijk. Daar kun je net als beenweeen niet zoveel mee. Ja dat is zeker een raar fenomeen dat je nu niet meer goed kan herinneren hoe het voelde. Daar was ik ook al een beetje bang voor en daarom heb ik dit stuk in ruwe versie al heel lang in concept gehad haha.

  7. Marielle
    19 april 2018 / 07:57

    Wow wat een verhaal. Mijn bevalling was ook zo n verhaal. Maar als je er inderdaad blanco in gaat valt het voor jezelf mee. Het eerste stuk ging bij mij supersnel maar was prima te doen. Alleen haar eruit krijgen was horror. Madam had zich tijdens bevalling gedraaid tot zijligging met haar hoofd. Met knip en ruptuur kwam ze er naar bijna 2 uur persen uit. Met punt op haar hoofd maar ik ben wel thuis bevallen. Waarna we in alle haast naar ziekenhuis moesten omdat ik naar ok moest. Over een maandje horen we of ik bij een eventueel volgend kind vaginaal mag bevallen.

    • 23 april 2018 / 16:55

      O wauw dat is ook echt heftig. Ik vond het eerste stuk ook prima te doen. Alleen dat eruit krijgen vond ik ook niks. Wel heftig hoor! Ja ik mag volgende keer alleen nog in het ziekenhuis bevallen doordat de plancenta nu bleef zitten. Als ik uiteindelijk toch thuis bevallen was had het heel erg verkeerd kunnen aflopen omdat ik nu binnen een half uur al veel bloed verloren was. Dan had het nog minstens 3 uur geduurd voordat ik geopereerd was.

  8. Mari
    19 april 2018 / 16:32

    ♡ Wow, wat een verhaal. Wat heb je dit mooi opgeschreven zeg.
    Ik kreeg keer op keer kippenvel over m’n armen en een brok in m’n keel. Je hebt het zonder meer zwaar gehad. Maar je hebt het niet als zwaar ervaren. Dat is iets waar jezelf heel trots op mag zijn! En het is zo mooi om te lezen hoe welkom Mimi is!
    Ik hoop dat je man het ook allemaal als mooi heeft mogen ervaren. Want is voor onze mannen ook niet makkelijk om alles van een zijlijn mee te maken. heel veel geluk, liefde en gezondheid gewenst voor jou en jouw gezinnetje! ♡

    • 23 april 2018 / 17:24

      Dank je wel Mari! Hij heeft het wel als moeilijk ervaren omdat ik natuurlijk direct weggereden werd. En als man sta je natuurlijk machteloos eigenlijk. Ik vond wel dat hij het super heeft gedaan. Hij heeft mij steun gegeven waar nodig, maar heeft mij ook met rust gelaten op de momenten dat ik dat nodig had. Dank je wel jij heel veel succes met je bevalling straks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.