Update recovery november

Ondanks dat dit de lastigste stukjes zijn voor mij om over te schrijven helpt het mij en hopelijk iemand anders ook verder. Hierbij weer een verhaaltje over mijn depressie. Wat zijn de lastige dingen voor mij en hoe gaat het nu?

 

That feeling when you’re not necessarily sad but you just feel really empty

 

Een depressie is niet niks. Iets waar ik, toen ik net de diagnose kreeg, heel anders over dacht. Ik voelde me enorm schuldig. Ik was lichamelijk zo goed als gezond ik had geen enge ziekte en ging niet dood. Daarnaast had ik alles wat mijn hartje begeerde: mensen die om me geven, een dak boven me hoofd, werk, ik maakte mooie reizen en kon kopen wat ik maar wilde. Waarom voelde ik me dan zo enorm verdrietig en vooral leeg? Dingen waar een normaal mens een moord voor zou doen om mee te maken deden me niks. Het kwam op een of andere manier gewoon niet bij me binnen.  Ik voelde me zo verschrikkelijk leeg en kon niks anders dan huilen en slapen maar waarom? Die waarom vraag komt elke keer weer terug. Helaas is die vraag niet altijd te beantwoorden en kan de start van een depressie een opeenstapeling zijn van meerdere dingen. Natuurlijk proberen ze met de therapie wel te kijken of er een oorzaak is voor je problemen maar ze proberen meer te kijken naar hoe ze jou weer de goede kant op kunnen laten kijken/denken.

 

Are you really okay? I’am acting like i am okay please don’t interrupt my performance 

 

Één van de moeilijkste vragen die iemand mij momenteel kan stellen is “hoe is het?”. Nu denken jullie misschien wat is er moeilijk aan deze vraag? Ik vind het erg lastig om deze vraag voornamelijk ‘eerlijk’ te beantwoorden. Mensen die erg dicht bij me staan zien het vaak toch wel aan me en vertel ik vaak wel de waarheid. Andere mensen zien het niet aan me en daarbij is het gemakkelijk om deze vraag te beantwoorden met goed hoor (met daarbij natuurlijk een grote glimlach). Wat is er nou zo moeilijk om deze vraag eerlijk te beantwoorden en waarom doe ik het juist vaak niet? Dat heeft te maken met een paar dingen.

Ik wil niet zielig over komen aangezien veel mensen niet weten wat het is om depressief te zijn.  Natuurlijk hoort daarbij dat ik in gedachte al na ga denken over wat mensen wel niet van me denken of wat ze er over zullen zeggen tegen andere en tegen mij? Dit is iets wat ik volgens mijn intimi, psycholoog en psychiater los moet laten. Ik ben belangrijk en het maakt niet uit hoe andere over mij denken. Toch is het nog steeds iets waar ik moeite mee heb. Dingen die door mijn hoofd heen flitsen zijn: ooo daar heb je haar weer, ze heeft alles wat haar hartje begeerd en toch is ze depressief hoe kan dat nou? Heb je haar gezien afgelopen week was ze nog depressief en vandaag is ze lekker gezellig aan het winkelen. Ik zie je nooit huilen en altijd maar lachen hoe kan dat nou?

Ik wil niemand tot last zijn. Veel mensen hebben zelf al genoeg aan hun hoofd en vragen hoe is het vaak alleen uit beleefdheid. Om het voor mezelf en voor hun gemakkelijker te houden hou ik het lekker bij mijn standaard antwoord.

Ik heb geen zin in verdere vragen over hoe ik me voel. Dat is het moeilijkst. Op het moment dat je de waarheid verteld dat het dus niet even zo goed met je gaat gaan mensen daar over doorvragen. Wat natuurlijk logisch is, maar op alle vragen die iedereen stelt weet ik zelf niet eens het antwoord hoe moet ik die vragen dan kunnen beantwoorden? Wat daarbij ook vaak gebeurd is dat mensen proberen je tips te geven, heel lief bedoeld maar werkt niet altijd. Ik heb het meeste namelijk al geprobeerd.

Nu moeten jullie niet denken dat het nooit goed gaat en dat ik het altijd maar zeg om vragen te ontwijken of het voor ieder ander gemakkelijker te maken. Er zijn nu ook echt dagen dat ik me goed voel 🙂

 

Ik ben uitgeput van het sterker proberen te zijn dan hoe ik me voel 

 

Afgelopen paar dagen ging het weer even niet zo goed. Hoewel ik me persoonlijk beter voel qua gedachten, strubbelt mijn lichaam tegen. Extreme vermoeidheid en hoofdpijn zijn de voornaamste symptomen. Mijn hoofd doet dan zo verschrikkelijk zeer dat ik gewoon echt moet gaan liggen. Hieraan merk ik dat ik mezelf weer voorbij loop en dat ik rust moet nemen maar voornamelijk meer aan mezelf moet denken. Ja en dat is makkelijk gezegd dan gedaan. Hoe geeft je je grenzen aan? Nou eerlijk gezegd weet ik op deze vraag nog geen goed antwoord omdat ik nog heel erg zoekende ben naar dit. Dus mochten jullie suggesties hebben dan hoor ik dat graag!

 

 

 

 

 

5 Reacties

  1. 1 december 2014 / 20:12

    Dat heb je mooi geschreven. Knap dat je dit met ons deelt. Ik denk dat het heel goed is om over te schrijven, misschien lucht je dat wel een beetje op? Ik ken trouwens verschillende mensen in mijn omgeving die een depressie hebben gehad of nu nog hebben. Het is niets om je over te schamen. Het is niet voor niets de ziekte van deze tijd. Ik hoop dat je je snel beter voelt!

    • Lesley
      Auteur
      1 december 2014 / 20:28

      Het is lastig om er over te schrijven maar het lucht inderdaad wel op 🙂 bedankt voor je lieve reactie! Ik blij er aan werken en iedereen op de hoogte houden via mijn blog!

  2. Nanny
    1 december 2014 / 22:29

    He Les, vaak is er geen verklaring voor en overkomt het je. Belangrijker is dat je zelf hiermee om kan gaan of dat je omgeving hier begrip voor heeft, krijgt. Iedereen heeft, hoe lief bedoeld ook, altijd wel een soort van tip voor je, maar jij en alleen jij kan en leert steeds beter met je gevoel om te gaan. Warmte heb je nodig en hopelijk straal ik je een beetje warmte toe….. Liefs van ons, mij.

    • Lesley
      Auteur
      2 december 2014 / 06:54

      Bedankt voor je lieve stukje,die warmte komt zeker aan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.